? Centralny Ośrodek Turystyki Górskiej PTTK
Centralne Archiwum Turystyki Górskiej Centralna Biblioteka Górska PTTK Przyjaciele
Historia Wynajem Sal Konferencyjnych Ośrodki Kultury Turystyki Górskiej
Górska Odznaka Turystyczna Górskie Szlaki Znakowane Sklep internetowy Wydawnictwa
Ogłoszenia Kontakt






















Vademecum Górskie COTG PTTK

    >> Regulamin <<      >> Jak zostać współautorem Vademecum <<    
Treść hasła:
Podaj szukaną frazę
lub wybierz interesujacą cię literę
ABCĆDEFGHIJKLŁMNOÓPQRSŚTUVWXYZŻŹ

Lenkiewicz Władysław Stefan:

Władysław Stefan Lenkiewicz

 

Władysław Stefan Lenkiewicz urodził się we Lwowie 10.04.1916 r. w rodzinie inteligenckiej. Ojciec był nauczycielem gimnazjalnym, z wykształcenia filologiem (greka, łacina, polski); matka była nauczycielką w szkole podstawowej. W.S.L. skończył szkołę podstawową i gimnazjum staro-klasyczne we Lwowie w r.1934. Studia wyższe to Politechnika Lwowska, Wydz. Mechaniczny, Oddział Maszynowy, sekcja konstrukcyjna, specjalność pojazdy mechaniczne. Dyplom ukończenia studiów wyższych otrzymał we Lwowie w styczniu 1941 r. a w r. 1948 nostryfikował go na Politechnice Śląskiej.

Podczas wojny pracował jako szef kontroli technicznej, kierowca, ślusarz, kreślarz, kierownik warsztatów mechanicznych, projektant, asystent w Katedrze Maszyn Dźwigowych Instytutu Politechnicznego (Politechnika Lwowska). Aresztowany przez NKWD w 1944 r i zwolniony w 1945 r. (wykupiony biżuterią rodzinną przez żonę) wyjechał z rodziną do Polski w kwietniu 1945 r.

Ożenił się w 1941 z Zofią z d. Winnicką, studentką biologii Uniwersytetu im. Jana Kazimierza we Lwowie. Ukończyła ona studia w Krakowie, na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie później zrobiła doktorat i habilitację, a następnie została kierownikiem Zakładu Psychologii i Etologii Zwierząt UJ. Zmarła w 1990 r. Małżeństwo miało dwie córki:  Ewę (ur.1946 r) i Martę (ur.1948 r). Obecnie od wielu lat obie przebywają za granicą.

Podczas wojny, w 1941 r. ojciec WSL, Adam Lenkiewicz został aresztowany za pracę w konspiracji i po wyroku rozstrzelany w czerwcu 1941 r. w wieku 53 lat. Adam Lenkiewicz był znanym fotografikiem (prezesem Lwowskiego Towarzystwa Fotograficznego), a także znanym działaczem turystyczno-narciarskim oraz prezesem Oddziału Lwowskiego Towarzystwa Tatrzańskiego. Matka WSL zmarła w Rabce w 1963 r. u córki Anny Lenkiewicz-Bryckiej, lekarza-pediatry.

Po repatriacji do Polski WSL uruchomił szkolenie kierowców samochodowych w Kalwarii Zebrzydowskiej, Wadowicach,  Andrychowie, Suchej Beskidzkiej, Zatorze i Zembrzycach. Swój pierwszy samochód szkoleniowy nabył od Rosjan za butelkę wódki i woził nim rodzinę wystawiając niemowlę przez okno z powodu przedostających się do wnętrza spalin...

Następnie WSL przeniósł się do Krakowa, gdzie został zatrudniony na Akademii Górniczo-Hutniczej w 1950 r. na  stanowisku starszego asystenta w Katedrze Części Maszyn. Po przepracowaniu 36 lat na tej uczelni, w 1986 r. przeszedł na emeryturę jako profesor nadzwyczajny. Do końca życia konsultował prace naukowe swoich byłych pracowników i wychowanków.

Działalność i osiągnięcia naukowe WSL

WSL wyspecjalizował się w trzech dziedzinach: tribologia, metodologia projektowania i teoria eksploatacji obiektów technicznych. Pracę doktorską obronił w 1962 roku, pracę habilitacyjną w 1968 r. Adiunktem mianowano go w 1953 r., docentem w 1968 r., a profesorem nadzwyczajnym w 1979 r. Jest autorem 170. prac naukowych, był promotorem 15. doktorów. Opracował 42 recenzje prac doktorskich i habilitacyjnych oraz wniosków na stopień profesora. Był przez 3 kadencje członkiem Komitetu Naukoznawstwa PAN, członkiem innych Komisji PAN i Towarzystw Naukowych. Organizował wiele konferencji i zjazdów naukowych także o zasięgu ogólnopolskim. Po przejściu na emeryturę zainicjował projekt (grant) finansowany przez Komitet Badań Naukowych i był jego głównym konsultantem oraz autorem lub współautorem 9. prac naukowych, drukowanych w czasopismach krajowych i zagranicznych (1998 - 2001). Był twórcą czterech patentów i laureatem nagród Ministra Szkolnictwa Wyższego i Rektora Uczelni. Otrzymał następujące odznaczenia: Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Ordery Zasłużonego dla Miasta Katowic i Krakowa. Przez wiele lat był członkiem Związku Nauczycielstwa Polskiego. Nie był nigdy członkiem PZPR.

Liczące się osiągnięcia naukowe

  • stworzenie ośrodka twórczego projektowania (międzywydziałowy, interdyscyplinarny). Zorganizowanie dwóch konferencji o zasięgu ogólnopolskim  o tej problematyce;
  • stworzenie ośrodka dynamiki procesów tarcia w AGH w Krakowie;
  • inicjatywa wprowadzenia kształcenia w kierunkach eksploatacji, tribologii i niezawodności eksploatacyjnej na Wydziale;
  • istotne publikacje w problematykach: metodologii projektowania m.in. opracowanie (wraz z doc. B.Machowskim) 6. metod projektowania, o nazwie LEMACH częściowo wdrożonych w biurach projektów;
  • stworzenie metody „projektowania intuicyjnego” (publikacja);
  • nowe podejście do ocen niezawodności skojarzeń tribologicznych (rozdzielenie niezawodności procesów i węzłów tarcia – publikacja w Zagadnieniach Eksploatacji Maszyn PAN 1/2001);
  • kierowanie i koordynacja raportu o kształceniu eksploatacyjnym w Polsce;

-    promotorstwo 15. zakończonych doktoratów z dziedzin tribologii i teorii  eksploatacji

Zajęcia i działalność zawodowa poza uczelnią

W latach 1953 do 1990 WSL był ekspertem Zespołu Rzeczoznawców Techniki Samochodowej i Ruchu Drogowego w Krakowie (prawo jazdy na wszystkie pojazdy mechaniczne posiadał od 1934 r). W końcowych latach kariery zawodowej był ekspertem międzynarodowym w tej dziedzinie. W tej specjalności wykonał ponad 3500 ekspertyz. Od 1954 r. był też biegłym Sądu Wojewódzkiego w Krakowie w zakresie techniki samochodowej i ruchu drogowego. W latach sześćdziesiątych był współautorem planu regulacji ruchu w mieście Krakowie. W tym też okresie  pracował przez dwa lata jako nauczyciel w Liceum Mechanicznym w Krakowie (równolegle z pracą na uczelni).

 

Działalność sportowa i turystyczna

Główną pasją WSL było zawsze narciarstwo oraz turystyka górska. Zaczął jeździć na nartach w piątym roku życia, co wówczas (1921 r.) było ewenementem. Uczył go ojciec, już wówczas wysoko kwalifikowany narciarz i turysta. Od dziesiątego roku życia WSL jeździł z ojcem w góry na narty. Przed II Wojną Światową startował w zawodach narciarskich w konkurencjach alpejskich jako liczący się sportowiec. Uprawiał też czynnie turystykę letnią i narciarską w Karpatach Wschodnich i w Tatrach. W 1939 r. ukończył kurs na stopień pomocnika instruktora narciarskiego, a w 1950 r. kurs instruktorski. W 1953 r. został mianowany instruktorem wykładowcą Polskiego Związku Narciarskiego i instruktorem międzynarodowym. Przez wiele lat szkolił instruktorów narciarstwa i narciarzy na obozach PTTK i AGH w Krościenku n. Dunajcem oraz w Bukowinie Tatrzańskiej. Pracował społecznie w Komisji Turystyki Narciarskiej PTTK, przez kilka lat jako vice-prezes, w Polskim Związku Narciarskim jako przewodniczący Komisji Bezpieczeństwa i Profilaktyki w narciarstwie, jako sędzia związkowy PZN, jako wykładowca turystyki narciarskiej. Przez wiele lat był przewodniczącym Sekcji Narciarskiej klubu Kolejarz-Olsza w Krakowie (największej wówczas sekcji narciarskiej w Polsce). Otrzymał wszelkie możliwe odznaczenia narciarskie i Odznakę Zasłużonego Działacza Turystyki przyznaną przez GKKF. Po wojnie również startował w zawodach narciarskich, brał udział w rajdach i 4 razy reprezentował Polskę na Międzynarodowych Kongresach Nauczycieli Narciarstwa (Badgastein, Monte Bondone, Zakopane, Strbskie Pleso). Był również biegłym Sądu Wojewódzkiego w Krakowie ds. narciarstwa i wypadków narciarskich.

Opublikował 3 książki o tematyce narciarskiej jako autor lub współautor, z których najważniejszą pozycją jest KODEKS NARCIARSKI, opracowany wraz z mec. Andrzejem Rozmarynowiczem. Pod jego redakcją i przy współautorstwie powstał również poradnik narciarski p.t „NARTY, Narty,  narty”.  Opracował m.inn. cykl szkolenia na nartach karwingowych.

Poza narciarstwem i turystyką WSL uprawiał w młodych latach lekkoatletykę, szybownictwo, kajakarstwo, płetwonurkowanie i wspinaczkę wysokogórską (był przez pewien czas członkiem Klubu Wysokogórskiego). Przed wojną brał wraz z ojcem udział w rajdach samochodowych jako kierowca i pilot. Poza rajdami i narciarstwem zjazdowym wymienione sporty uprawiał niezawodniczo. Zaprzestał uprawiania wspinaczek po poważnym wypadku lawinowym.

W wojsku nie służył, ale miał stopień podporucznika rezerwy.

Osiągnięcia  w działalności sportowo - turystycznej

  • opracowanie i wydanie (3 wydania) Kodeksu Narciarskiego (współautor mec. Andrzej Rozmarynowicz);
  • działalność w Komisji Bezpieczeństwa i Profilaktyki w Narciarstwie PZN (5 filmów, foldery, publikacje, udział w konferencjach), zorganizowanie kursu dla kandydatów na biegłych sądowych w specjalizacji wypadków narciarskich;
  • praca biegłego sądowego Sądu Wojewódzkiego w Krakowie w dziedzinie narciarstwa i wypadków narciarskich;
  • liczne odznaczenia: GKKF, PZN, PTTK oraz  odznaki sprawnościowe górskie i narciarskie;
  • uprawianie narciarstwa i turystyki do sędziwego wieku (86 lat).

 

Praca twórcza w dziedzinie literatury

WSL miał uzdolnienia literackie, które przejawiły się już w gimnazjum, gdzie był przewodniczącym Koła Polonistów. W czasie studiów i w czasach wojennych pisał dla siebie, a po wojnie związał się z Tygodnikiem PRZEKRÓJ, gdzie drukował swoje opowiadania jak i w innych czasopismach. W latach 50. założył na AGH wewnętrzną gazetę p.t. "Wektor", której był naczelnym redaktorem i jako pierwszy publikował w niej rysunki i wiersze Adama Macedońskiego. Po przejściu na emeryturę opublikował pod pseudonimem Stefan Lenkiewicz 4 tomy opowiadań (z tego 2 o tematyce górskiej) i 2 tomy poetyckie. Opracował 5 scenariuszy zrealizowanych filmów krótkometrażowych. Na podstawie jego opowiadań powstały dwa słuchowiska radiowe. Jest on członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich Oddział w Krakowie.

Osiągnięcia literackie

Tomy opowiadań „Na nartach w Czarnohorze”, „Dawnymi szlakami Gorganów”, „Kuternoga na linie”, „Projektant ptaków”, słuchowiska radiowe, tomiki poetyckie „Wynikanie”, „Świat pod powiekami”.

Stosunek do religii

WSL był racjonalistą jako naukowiec i nie wierzył w nic, co nie jest udowodnione. Formalnie był członkiem społeczności katolickiej, ponieważ został w dzieciństwie ochrzczony, ale od siedemnastego roku życia był agnostykiem, lecz nie ateistą. Wyrażał pogląd, że błędem nauki jest wrogość albo obojętność w stosunku do zjawisk parapsychicznych, które wymagają badań. W tym sensie reprezentował poszerzony racjonalizm.

APPENDIX

Spis osób przyjaciół, kolegów i postaci, którym WSL wiele zawdzięcza w kształtowaniu jego osobowości

Poniżej podano spis osób zaprzyjaźnionych z WSL w porządku alfabetycznym, z pominięciem żyjących i zmarłych członków rodziny i wymienionych w życiorysie.  Nazwiska osób zmarłych wytuszczono.

Tadeusz Brzozowski  - artysta malarz.

Tadeusz Marian Bielecki  - mgr, GOPR Bielsko - Biała, działacz turystyczny.

Marian Eile-Kwaśniewski  - nacz. redaktor PRZEKROJU.  

Wojciech Gasparski  - prof. zwyczajny, filozof, prakseolog.

Janina Ipohorska   - (Jan Kamyczek)  z-ca red. nacz. PRZEKROJU, kuzynka.

Edwin Jędrkiewicz  - filolog, pisarz, tłumacz, poeta.

Andrzej  Jędrkiewicz - mgr inż. specjalista budowy autostrad, syn Edwina.

Bogdan Kisielewski  - mgr inż. geolog, wydawca, człowiek wszechstronny.

Wanda Klominek - dr socjolog i psycholog, specjalistka od spraw adopcji, pisarka.

Jerzy Krasicki  - pisarz, reportarzysta.

Józef Konieczny  - dr filozofii, prakseolog, współtwórca teorii eksploatacji.

Stanisław Kulig - dr inż. wynalazca (doktorant WSL).

Zygmunt Knaus - student - kolega i przyjaciel, poległ w 1939 r.

Jerzy Lasocki - dr fizyki, wybitny metrolog, przyjaciel.

Michał Lawina - doc. dr inż. pisarz, poeta, filozof. Przyjaciel od lat szkolnych.

Jerzy Łanowski  - prof. zwyczajny, filolog, pisarz, tłumacz. Przyjaciel od lat szkolnych.

Bogusław Machowski - doc. dr inż. projektant, naukowiec. Przyjaciel, współautor.

Adam Marasek - inż. ratownik TOPR, współautor broszury.

Kazimierz Masłowski - artysta malarz, międzynarodowy działacz narciarski.

Otto Nikodym - prof. fizyk, filozof, pianista.

Wojciech Opania - rzeźbiarz, projektant.

Anna Osuch - dr inż. metalurg, doktorantka WSL, tribolog.

Andrzej Pawłowski - prof. artysta malarz, metodolog projektowania.

Zbigniew Popławski - dr hab. inż. tribolog, kronikarz, specjalista od fortyfikacji.

Anna i Zbigniew Pieczykolan - artyści malarze.

Stanisław Pytko - prof. zwyczajny AGH, kolega, przyjaciel.

Andrzej Rozmarynowicz - adwokat, dr praw, współautor Kodeksu Narciarskiego.

Anna Skoczylas - poetka, alpinistka.

Stanisław Skrowaczewski - światowej sławy dyrygent, kompozytor. Przyjaciel z lat młodzieńczych.

Andrzej Solecki - prof. architekt, kuzyn.

Tadeusz Streng - mgr inż. specjalista elektrowni wiatrowych w Kanadzie.

Hanna Szebeko - prawnik, sędzia NSA, turystka, narciarka.

Danuta Szukała - pianistka, st. wykładowca Akademii Muzycznej w Poznaniu, przyjaciółka, towarzyszka życia po śmierci żony.

Maryna Broniewska-Szlemińska - tancerka, reżyser teatralny.

Jan Szybka - profesor, specjalista w teorii eksploatacji, przyjaciel.

Wisława Szymborska - poetka, laureatka Nagrody Nobla.

Wojciech Tarnowski - prof. Politechniki Koszalińskiej, przyjaciel.

Bolesław Wojciechowicz - prof. zwyczajny, b. rektor Politechniki Poznańskiej, przyjaciel.

Władysław Witwicki - prof. psychologii, tłumacz Platona.

Halina, Janusz Zakrzewscy - przyjaciele.

Stefan Ziemba - prof. zwyczajny, członek PAN, przyjaciel.

Mieczysław Zipser - lotnik RAF w Anglii, przyjaciel.

 

                        Władysław Stefan Lenkiewicz

Kraków, 2006-01-20

Zaktualizowane przez córki w Krakowie, 8 października 2012

 

 

COTG PTTK i autorzy vademecum wyrażają zgodę na wszelkie powielanie zasobów Vademecum pod warunkiem przytoczenia źródła i autora.


Centralny Ośrodek
Turystyki Górskiej PTTK

31-010 Kraków,
ul. Jagiellońska 6
tel.: 12 422 28 40
e-mail: poczta@cotg.pttk.pl



Katalog Centralnej Biblioteki Górskiej PTTK

Bibliografia Górska

Górska Encyklopedia COTG PTTK

Zimowa turystyka w górach

Bezpieczeństwo w górach


Panel logowania


 Identyfikator:
 
 Hasło:
 











  NeoServer > ©2004 - <  
PTTK Strona główna COTG